Moksza-dharma-parwan 174

Mahābhārata

inwokacja (MBh 1.1.1)
nārāyaṇam namaskṛtya naraṁ caiva narottamam |
devīṁ sarasvatīṁ caiva tato jayam udīrayet ||

Tłumaczenie z sanskrytu: Stefan Ziembiński,
redakcja: Karina Babkiewicz

Rzecze Judhiszthira:
Powiedz mi, Dziadku, czy ma sens dawanie jałmużny,
składanie ofiar, praktykowanie ascezy i służenie Guru?
Chciałbym się też dowiedzieć, jakie przynosi to wszystko skutki
w tym i przyszłym wcieleniu? [1]

yudhiṣṭhira uvāca
yady asti dattam iṣṭaṃ vā
tapas taptaṃ tathaiva ca
|
gurūṇāṃ cāpi śuśrūṣā
tan me brūhi pitāmaha
||1||
Rzecze Bhiszma:
Posłuchaj najpierw o tym, jaki los czeka tutaj złoczyńców:
Kiedy człowiek żyje w kłamstwie,
jego umysł pogrąża się w grzechu;
wtedy dopuszcza się czynów nieczystych,
przez co popada w wielką udrękę. [2]
bhīṣma uvāca
ātmanānarthayuktena
pāpe niviśate manaḥ
|
sa karma kaluṣaṃ kṛtvā
kleśe mahati dhīyate
||2||

Nieszczęśni ci grzesznicy cierpią nieustannie,
przechodząc od udręki do udręki, od głodu do głodu,
od strachu do strachu, od śmierci do śmierci jeszcze mroczniejszej. [3]

durbhikṣād eva durbhikṣaṃ
kleśāt kleśaṃ bhayād bhayam
|
mṛtebhyaḥ pramṛtaṃ
yānti daridrāḥ pāpakāriṇaḥ
||3||

Ci zaś, którzy czynią dobro, szlachetni i powściągliwi,
ci bogacze nieustannie świętują,
przechodząc od nieba do nieba,
od jednej przyjemności do drugiej. [4]

utsavād utsavaṃ yānti
svargāt svargaṃ sukhāt sukham
|
śraddadhānāś ca dāntāś ca
dhanāḍhyāḥ śubhakāriṇaḥ
||4||

Ludzie niewierzący kroczą ścieżką lewej ręki, drogą zła.
Narażeni są na ataki rozszalałych słoni i innych dzikich zwierząt,
i cierpią ze strachu przed wężami i złodziejami.
Czy trzeba ci więcej? [5]

vyāla-kuñjara-durgeṣu
sarpa-cora-bhayeṣu ca
|
hastāvāpena gacchanti
nāstikāḥ kim ataḥ param
||5||

Ci zaś, którzy swoich gości przyjmują jak Boga,
szczodrzy i kochający świętych,
ci panujący nad sobą,
znajdują się na szlachetnej ścieżce prawej ręki. [6]

priyadevātitheyāś ca
vadānyāḥ priyasādhavaḥ
|
kṣemyam ātmavatāṃ mārgam
āsthitā hastadakṣiṇam
||6||

Jak puste kłosy w zbożu i jak komary wśród istot skrzydlatych
są wśród ludzi ci, którzy nie postępują zgodnie z regułami dharmy. [7]

pulākā iva dhānyeṣu
puttikā iva pakṣiṣu
|
tadvidhās te manuṣyeṣu
yeṣāṃ dharmo na kāraṇam
||7||

Przeznaczenie nie opuszcza nawet tego,
kto przed nim szybko ucieka –
śpi razem z nim i robi wszystko to, co on. [8]

suśīghram api dhāvantaṃ
vidhānam anudhāvati
|
śete saha śayānena
yena yena yathā kṛtam
||8||

Posłuszne jak cień stoi przy boku stojącego,
podąża za idącym i trudzi się
wraz z tym, kto ciężko pracuje. [9]

upatiṣṭhati tiṣṭhantaṃ
gacchantam anugacchati
|
karoti kurvataḥ karma
chāyevānuvidhīyate
||9||

Każdy człowiek doznaje tego,
na co sam wcześniej zasłużył –
oto przeznaczenie. [10]

yena yena yathā yad yat
purā karma samācitam
|
tat tad eva naro bhuṅkte
nityaṃ vihitam ātmanā
||10||

Nad tym ciałem ludzkim, zlepkiem atomów,
pilnie strzeżonym przez przeznaczenie
i dźwigającym ciężar nagromadzonego karmana własnych czynów,
wszechwładnie panuje śmierć. [11]

svakarma-phala-vikṣiptaṃ
vidhāna-parirakṣitam
|
bhūta-grāmam imaṃ kālaḥ
samantāt parikarṣati
||11||

Tak jak kwiaty zakwitają,
a owoce dojrzewają we właściwej sobie porze,
tak samo nie opóźniają swego owocowania
popełnione w przeszłości czyny. [12]

acodyamānāni yathā
puṣpāṇi ca phalāni ca
|
svakālaṃ nātivartante
tathā karma purākṛtam
||12||

Zaszczyt i poniżenie, sukces i porażka,
rozwój i upadek, wszystko to ziszcza się,
a gdy czas nadejdzie,
zgodnie z przeznaczeniem przemija. [13]

saṃmānaś cāvamānaś ca
lābhālābhau kṣayodayau
|
pravṛttā vinivartante
vidhānānte punaḥ punaḥ
||13||

Wszedłszy w łono matki
zaczyna człowiek doznawać przykrości i przyjemności,
będących konsekwencją jego własnych czynów,
popełnionych w poprzednim wcieleniu. [14]

ātmanā vihitaṃ duḥkham
ātmanā vihitaṃ sukham
|
garbhaśayyām upādāya
bhujyate paurva-dehikam
||14||

Co dobrego lub złego uczynił człowiek
jako dziecko, młodzieniec czy starzec,
tego doznaje w kolejnych wcieleniach
w tym samym okresie życia. [15]

bālo yuvā ca vṛddhaś ca
yat karoti śubhāśubham
|
tasyāṃ tasyām avasthāyāṃ
bhuṅkte janmani janmani
||15||

Tak jak cielątko z łatwością odnajduje swą matkę
w stadzie tysiąca krów,
tak za swym sprawcą bezbłędnie
podąża popełniony czyn. [16]

yathā dhenusahasreṣu
vatso vindati mātaram
|
tathā pūrvakṛtaṃ karma
kartāram anugacchati
||16||

Gdy bieliznę dobrze namoczyć,
wychodzi z prania czysta.
Ci, którzy poszcząc praktykują ascezę,
[osiągają] szczęście długotrwałe i bezgraniczne.
Dopełnia się ich zły karman,
a dzięki zasłudze ascezy oczyszcza się ciało i poznają,
czym jest [wspaniałość] wielkości. [17]

samunnam agrato vastraṃ
paścāc chudhyati karmaṇā
|
upavāsaiḥ prataptānāṃ
dīrghaṃ sukham anantakam
||17||

A spełnienie marzeń osiągają ci,
którzy dzięki dharmie strząsnęli [brzemię] grzechów
i w leśnym ustroniu przez długi czas praktykowali ascezę. [18]

dīrghakālena tapasā
sevitena tapovane
|
dharma-nirdhūta-pāpānāṃ
saṃsidhyante manorathāḥ
||18||

Tak jak niewidoczne są w powietrzu ślady fruwających ptaków,
a w wodzie ślady ryb,
tak samo niepoznawalne są drogi mędrców. [19]

śakunīnām ivākāśe
matsyānām iva codake
|
padaṃ yathā na dṛśyeta
tathā jñānavidāṃ gatiḥ
||19||

Dość już powiedziano o rozmaitych występkach;
człowiek, który chce sobie zapewnić pomyślność
powinien czynić to, co dobre i piękne. [20]

alam anyair upālambhaiḥ
kīrtitaiś ca vyatikramaiḥ
|
peśalaṃ cānurūpaṃ ca
kartavyaṃ hitam ātmanaḥ
||20||

Tutaj kończy się chwalebnej Mahabharaty,
Księgi Ciszy rozdział sto siedemdziesiąty czwarty.

Zostaw komentarz